من زنده بودم اما انگار مرده بودم از بس كه روزها را با شب شمرده بودم يك عمر دور و تنها، تنها بجرم اين كه او سرسپرده مي خواست ، من دل سپرده بودم يك عمر مي شد آري در ذره اي بگنجماز بس كه خويشتن را در خود فشرده بودم در آن هواي دلگير وقتي غروب مي شد گويي بجاي خورشيد من زخم خورده بودم وقتي غروب مي شد وقتي غروب مي شد كاش آن غروب ها را از ياد برده بودم"محمد علی بهمنی"

سخن عشق تو بی آن که برآيد به زبانمرنگ رخساره خبر می دهد از حال نهانمگاه گويم که بنالم ز پريشانی حالمبازگويم که عيانست چه حاجت به بيانمهيچم از دنيی و عقبی نبرد گوشه خاطرکه به ديدار تو شغلست و فراغ از دو جهانمگر چنانست که روزی من مسکين گدا رابه درغير ببينی ز درخويش برانممن در انديشه آنم که روان بر تو فشانمنه در انديشه که خود را ز کمندت برهانمگر تو شيرين زمان

دوای درد مرا هیچ کس نمی داند

فقط بگو به طبیبان ، دعا کنند مرا

مهرانه جندقی

فکر کن باران شبی نم نم بیاید، وای نه یار ِ مو خرمایی ات از بم بیاید، وای نهبعد ِ عمری دست دور ِ گردنت جای ِ سلام بوسه با هر "دوستت دارم" بیاید، وای نهتو بپرسی: عاشقم هستی چه اندازه؟ و من هرچه بشمارم ستاره کم بیاید، وای نهعطر

عاشق که میشوی قشنگ میشوی! قشگ مثلِ روزهایِ آفتابی روزهایی که آفتاب میآید و هوا برایِ دیدن داغ میشود قشنگ مثل وقتی کهمیگویی؛ گرمم است! بیا بریم طرفِ جایی کنارِ چشمهای، لبِ دریایی قشنگ مثلِ رفتنهایِ زیر یک درخت دراز به دراز شدن وُ روبه آسمان بههم نگاه کردن قشنگ! نه مثل وقتی که تو را در ابری سوار ببینم وُ بگویم: هوی! کجا؟ بخدا من تو را قشنگ دوست دارم قشنگ مثلِ وقتی که باد بگیرد